Bao Ha Cong Anh ve Quang Anh Nguyen, davacının davasını esaslı biçimde değiştirdiği ticari tahkim uyuşmazlıklarında davalının sonradan sunduğu karşı davanın kabul edilip edilemeyeceğini inceliyor. Makale, davacının uyuşmazlığın çerçevesini değiştirebilmesine karşın davalının ilk taleplere göre belirlenen sürelerle bağlı kalabilmesinden doğan usuli asimetriyi, tarafların mevcut tahkim rızası ve usuli eşitlik bakımından ele alıyor.
Yazarlar, esaslı değişikliğin otomatik olarak karşı dava hakkı doğurmadığını; ancak mevcut tahkim rızası kapsamındaki gerçekten cevap niteliğindeki bir karşı davanın değerlendirilmesini haklı kılabileceğini ileri sürüyor. UNCITRAL, ICC, SIAC ve LCIA kurallarının karşılaştırılmasına dayanan Yapılandırılmış Kabul Edilebilirlik Testi, tahkim yetkisi ve rızanın yanı sıra gecikmenin nedensel gerekçesini, davalının özenini ve zararın orantılı takvim veya masraf tedbirleriyle giderilip giderilemeyeceğini dikkate alıyor.
Davacının davasını esaslı biçimde değiştirmesinden sonra sunulan karşı davanın, tarafların mevcut tahkim rızası ve usuli eşitlik çerçevesinde kabul edilip edilemeyeceği.
Makale, davacının taleplerindeki esaslı değişiklik ile davalının karşı dava sunma imkânı arasındaki ilişkiyi otomatik bir hak veya katı bir süre kuralı yerine tahkim rızası, usuli eşitlik ve somut zarar ölçütleriyle kuruyor. Bu yaklaşım, hakem heyetlerinin geç karşı davalara ilişkin takdirini daha tutarlı kullanmasına yönelik sınırları görünür kılıyor.
Journal of International Arbitration · 2026
DOI 10.54648/joia2026025